Het gaat op en neer, soms zijn er slechte dagen, soms zijn er slechte momenten in een dag. Hoe ik nu functioneer en m’n dagen ingedeeld zijn, doet mij wel beseffen dat ik een andere kant ingeslagen ben.
Ik heb sommige dagen meer rust bij dat ik veel dingen niet kan of niet handig zijn om te doen. En ik ben op zoek naar een andere daginvulling, dat is nog niet zo makkelijk. Van altijd maar doorrennen naar voelen wat m’n lichaam nodig heeft en daarnaar handelen.
Langzaam verdwijnt de weerstand van het niet kunnen en kijk ik naar wat ik wil en wat er nog over is. Dit is niet zomaar gedaan en ik zit er nog midden in. Sommige dagen zit ik in de frustratie en de onrust. Dan is er een dag dat ik een sprankje rust weet te ontdekken. Voor mijzelf zijn de doelen ook veranderd. Werk was echt wel een doel die hoog op de prioriteitenlijst stond. Zo normaal mogelijk, ook. Nu merk ik dat ik al die tijd mezelf voorbij rende en mezelf niet mocht zijn. Zij was verre van wat ik ambieerde en wilde zijn. Nu leer ik mezelf stukje bij beetje kennen en dat kost energie, frustratie, baaldagen en tijd. Dat is allemaal voor het eerst oké. Dat is wennen. Ik sta meer op eigen benen, die benen die nooit goed genoeg waren. Zijn dat nu sommige momenten wel. Je zou kunnen zeggen dat ik mezelf aan het worden ben.
Dat is gek genoeg niet eng of spannend. Het voelt alsof het nu de tijd is. Ik ben vooral aan het zoeken hoe ik mijn dagelijks leven in ga delen. Kijkend naar mezelf, wat is haalbaar? En rekening houdend met dat het de ene week wel gaat en de andere week misschien niet. Dat is soms hard, maar wel nodig, voor mezelf. Om m’n hoofd boven water te houden, zal ik soms keuzes moeten maken. En dat is oké.